Ωδές στον πρίγκιπα – η ιστορία

Ωδές στον πρίγκιπα – η ιστορία

still από βίντεο της Δανάης Σύρρου για τις «ωδές στον πρίγκιπα»

Οι «ωδές στον πρίγκιπα», μια σειρά μελοποιήσεων πάνω σε ποιήματα του Ν.Α. Ασλάνογλου από την ομώνυμη συλλογή, ξεκίνησαν ως σύντομη performance στα πλαίσια του 1ου φεστιβάλ sound acts, διοργάνωση της οικογένειας της ΦΥΤΙΝΗΣ, που πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων στην Κυψέλη τον Απρίλη του 2015. Ως τότε, το μόνο ποίημα του Ασλάνογλου που είχα μελοποιήσει ήταν το «γι’αυτούς», που περιλαμβάνεται στον δεύτερο δίσκο μου, τη νεκρή φύση με αυτοσχεδιασμό. Θυμάμαι ακόμα πως μετά το τέλος της performance, σε μια πολύ σύντομη κουβέντα που είχαμε με τον Δημήτρη Αλεξάκη, έναν από τους ανθρώπους που τρέχουν το ΚΕΤ, μου πρότεινε, πρώτος, να μετατρέψω την performance σε ολοκληρωμένη παράσταση. Δεν ήθελε και πολύ για να ανάψει η σπίθα, κι έτσι, αφού ρώτησα επί τόπου τη γνώμη δύο καλών φίλων μου, του Σταμάτη και της Τίνας, που μου επιβεβαίωσαν ότι σαν ιδέα είχε όντως ενδιαφέρον, από την επόμενη κιόλας μέρα κάτσαμε και αρχίσαμε να το σχεδιάζουμε με την αγαπημένη μου Δανάη Σύρρου, η οποία δέχτηκε να δημιουργήσει πρωτότυπα έργα βίντεο για να συνοδεύσουν το κάθε ποίημα. Μέσα από αμέτρητες ώρες μοναχικής πρόβας (ηχογραφημένες μόνο έχω πάνω απο 200!) και αρκετές παραστάσεις, αν και τελικά όχι όσες ελπίζαμε, η ιδέα διαρκώς εξελισσόταν, κάποτε μεγάλωνε, κάποτε μίκραινε, όμως έδενε ολοένα και περισσότερο, ώσπου έφτασε στην τελική της μορφή το 2017, όταν ένιωσα ότι επιτέλους είχα πετύχει την επιθυμητή ισορροπία ανάμεσα στους τρεις άξονες που είχα από την αρχή στο μυαλό μου: τη μουσική, την performance, και τα βίντεο.

Παλιότερο στήσιμο για τις «ωδές», πριν από ανοιχτή πρόβα (με κοινό) στο σπίτι μου

Και κάπου εκεί, δυστυχώς, αναγκάστηκα να σταματήσω, γιατί οι συνεχείς, και ως επί το πλείστον αποτυχημένες, προσπάθειες επικοινωνίας μου με χώρους και φεστιβάλ εκτός Ηρακλείου, με είχαν αληθινά κουράσει, και ήθελα, μετά από σχεδόν δύο χρόνια, να προχωρήσω σε καινούριες ιδέες. Κάναμε δύο τελευταίες παραστάσεις στο Ηράκλειο, και αποφάσισα ότι ο κύκλος έπρεπε να κλείσει εκεί.

Πάντως, όπως σε όλες τις συναυλίες του αερόστατου, στο επίκεντρο των ωδών, εκτός από την απαγγελία, βρισκόταν κυρίως η δημιουργική, και κάποτε ολότελα παράξενη, χρήση των μουσικών οργάνων και διαφόρων καθημερινών αντικειμένων επί σκηνής. Έτσι, στο τελευταίο στάδιο μετεξέλιξής τους, κρατούσα μαζί μου: μία κιθάρα, ένα μπάσο, ένα looper, τρία πετάλια εφφέ, μία γεννήτρια θορύβου, δύο μικρόφωνα, δύο βουρτσάκια παπουτσιών, δύο σωλήνες καλοριφέρ διαφορετικού διαμετρήματος, δύο διαφορετικής τονικότητας ζευγάρια από κινέζικες μπάλες διαλογισμού, ένα δοξάρι, μία ντουντούκα, μια φυσαρμόνικα, ένα ζευγάρι chopsticks, μερικά ξύλα από ένα σπασμένο πατζούρι γαλλικού τύπου, ένα μονόχορδο όργανο από κονσερβοκούτι που μου είχε φέρει δώρο ένας φίλος από τη Νέα Ζηλανδία, και ένα διακοσμητικό ξύλινο λουλούδι, που ομολογώ πως δεν έχω ιδέα που βρίσκεται τώρα.

Με αυτά ακριβώς τα υλικά έχω χτίσει και το άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες, ως καταγραφή αλλά και γιατί πιστεύω ότι τα κομμάτια αξίζουν να ακουστούν και από ανθρώπους που, λόγω των προαναφερθέντων αποτυχιών, δεν είχαν μέχρι στιγμής την ευκαιρία. Τη μίξη την έκανα για πρώτη φορά ολομόναχος, προσπαθώντας να αποφύγω τον πειρασμό να επεξεργαστώ τα κομμάτια σε υπερβολικό βαθμό, και να χάσω την αίσθηση που αυτά είχαν στις παραστάσεις. Ωστόσο, εκμεταλλεύτηκα τη στερεοφωνία, που για τεχνικούς λόγους δεν ήταν δυνατή στα λάιβ, κάποια εφέ καλύτερης ποιότητας, και μείωσα αρκετά τη διάρκεια, για να μην πλατειάζουν τα κομμάτια λόγω της απουσίας των βίντεο και του performative στοιχείου. Κατά τα άλλα, η μουσική, το ύφος, η δομή και η εξέλιξη είναι ολόιδια.

Έχω ήδη όμως μακρηγορήσει. Ο δίσκος, όπως είπα, θα κυκλοφορήσει μέσα στην εβδομάδα, σε ψηφιακή μορφή, και για πρώτη φορά θα δοκιμάσω να καλύψω τα έξοδα με εθελοντική συνεισφορά με μίνιμουμ 3 ευρώ για το download (ολόκληρου του δίσκου, μαζί με ένα από τα βίντεο της Δανάης). Ελπίζω, αν σας αρέσει, να το ενισχύσετε. Το streaming πάντως θα είναι, όπως πάντα, δωρεάν.

Φιλούμπες!

(Υ.Γ. Ο δίσκος βγήκε και τον βρίσκετε εδώ!)

Ωδές στον πρίγκιπα @ blow up – ο απολογισμός

Ωδές στον πρίγκιπα @ blow up – ο απολογισμός

vdes@blow-up

Είναι πολύ ιδιαίτερο να παρουσιάζεις μια δουλειά σε ένα μαγαζί που ούτως ή άλλως είναι στέκι σου εδώ και χρόνια. Και ακόμα πιο ιδιαίτερο όταν το στέκι αυτό είναι στην πόλη που γεννήθηκες και επέλεξες (;;) να ζεις, και γύρω σου, παντού, βλέπεις αγαπημένα φιλικά πρόσωπα. Τι κι αν ψήνεσαι στον πυρετό; Τι κι αν διάλεξες από όλη τη στοίβα το μοναδικό καλώδιο με προβληματική επαφή; Με το που τα φώτα πέφτουν και το βίντεο αρχίζει, το μόνο που έχει σημασία είναι η μετάδοση, η κοινωνία των διαφορετικών κόσμων: του δικού σου, της Δανάης, του ποιητή. Και όταν τελειώσει, ξέρεις, ή ελπίζεις, πως οι άνθρωποι θα σου μιλήσουν με αγάπη για το αποτέλεσμα, θέρμη για τις αρετές της δουλειάς σου αλλά και ειλικρίνεια για τα λάθη ή τις αστοχίες σου. Αυτές τις κουβέντες, πολύ πολυτιμότερες από τις κενές περιεχομένου, τύπου δημοσίων σχέσεων κολακευτικές γενικολογίες που είναι τόσο δημοφιλείς στο Ηράκλειο, πάντα προσπαθώ να τις θυμάμαι, και ίσως κάποτε με βοηθήσουν να βελτιωθώ.

Ευχαριστώ πολύ όλους και όλες που μοιραστήκαμε αυτή τη βραδιά, και ιδιαίτερα:

  • Τον Βαγγέλη και όλη την ομάδα του blow up για την πάντα εξαιρετική φιλοξενία
  • Τη Μαριέττα Γραμματικάκη για τον ήχο, τις κουβέντες και την παρέα
  • Τον Αντώνη Αρκουλάκη που πάσχισε για να έχουμε την ηχογράφηση της εισαγωγής έτοιμη στην ώρα της
  • Τον Μιχάλη Λουκάκη που έσωσε την κιθάρα μου από βέβαιο θάνατο μερικές μέρες πριν την παράσταση

Εις το επανιδείν!

 

Ωδές στον πρίγκιπα @ blow up, Ηράκλειο Κρήτης

Ωδές στον πρίγκιπα @ blow up, Ηράκλειο Κρήτης

Η performance, σύλληψη του μουσικού Οδυσσέα Γραμματικάκη στα πλαίσια του project ξέφρενο αερόστατο, με τη συμμετοχή της εικαστικού Δανάης Σύρρου, πρωτοπαρουσιάστηκε στο φεστιβάλ sound acts στην Αθήνα τον Απρίλιο του 2015. Αποτελεί την μετεξέλιξη μιας σειράς μελοποιήσεων πάνω σε ποιήματα του Ν.Α. Ασλάνογλου από τη συλλογή “Ωδές στον Πρίγκιπα”.

Τα ποιήματα, τα οποία χαρακτηρίζονται από λεπτή ειρωνεία, μοναχικότητα, προσμονή και απόγνωση και μεταδίδουν την αίσθηση και την εικόνα του αστικού τοπίου, αποτελούν αφορμή αλλά και δομικό στοιχείο των ηχητικών περιπλανήσεων. Ο μουσικός, με έντονο το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού, αναμιγνύει τους στίχους του Ασλάνογλου με τον ήχο μουσικών οργάνων, γεννητριών θορύβου αλλά και καθημερινών αντικειμένων δημιουργώντας επαναλαμβανόμενα ρυθμικά μοτίβα, που κάποτε μοιάζουν να μένουν μετέωρα και κάποτε εξελίσσονται σε ολοκληρωμένες μελωδίες. Τα αφαιρετικά βίντεο έργα της Δανάης Σύρρου, που χαρακτηρίζονται από διακριτικές απεικονίσεις αστικών τοπίων αλλά και έντονη εσωτερική αναζήτηση, δεν συνοδεύουν απλά τον ήχο, αλλά αποτελούν απαραίτητα στοιχεία για την μετουσίωση των στίχων του ποιητή σε συναισθηματικά και πνευματικά ταξίδια για τον θεατή.

Ενισχύοντας με εικόνες και ήχους την συνειρμική ιδιότητα του ποιητικού λόγου, οι καλλιτέχνες φιλοδοξούν να επαναφέρουν τους στίχους του Ασλάνογλου στον ενεστώτα χρόνο, εκεί όπου οφείλει να ανήκει η ποίηση.

Μουσική: ξέφρενο αερόστατο

Βίντεο: Δανάη Σύρρου

Κείμενο εισαγωγής: Γιώργος Βαϊλάκης

Απαγγελία εισαγωγής: Αντώνης Αρκουλάκης

Ωδές στον πρίγκιπα @ Ευρωπαϊκη γιορτή μουσικής, Χανιά, 21/06/2015

Ωδές στον πρίγκιπα @ Ευρωπαϊκη γιορτή μουσικής, Χανιά, 21/06/2015

 

Με την ποίηση του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου πρωτοήρθα σε επαφή στα φοιτητικά μου χρόνια, όταν παρέα με τον καλό μου φίλο Νίκο ξεψαχνίζαμε μανιωδώς τις ποιητικές ανθολογίες αναζητώντας κρυμμένα διαμάντια, μάλλον επειδή είχαμε βαρεθεί την επιβεβλημένη από τη σχολή υπερανάλυση των «κλασικών» Καβάφη, Ελύτη, Σεφέρη.

Πέρασαν χρόνια από τότε και οι στίχοι του Ασλάνογλου είχαν μείνει στη μνήμη μου σαν μια αφηρημένη, μελαγχολική εικόνα. Ώσπου, πέρυσι το καλοκαίρι, ενώ δούλευα σιγά σιγά στο μυαλό μου τη νεκρή φύση με αυτοσχεδιασμό, κατέβασα τις «ωδές στον πρίγκιπα» από τη βιβλιοθήκη και άρχισα να τις ξαναδιαβάζω μανιωδώς. Πρώτος καρπός της ανανεωμένης αυτής σχέσης μου με τον ποιητή, το «γι’αυτούς», ένα κομμάτι που δημιουργήθηκε και ηχογραφήθηκε σχεδόν μονομιάς, σα να ήταν κάτι που είχα ήδη δουλεμένο στο μυαλό μου καιρό.

Δεύτερος καρπός, η παρουσίαση πέντε ποιημάτων από τις ωδές στο φεστιβάλ soundacts στην Αθήνα τον Απρίλιο. Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία· η σκηνική μου μοναξιά, παρά το άγχος που μου δημιουργούσε, ένιωσα πως με έφερε πιο κοντά στην ξεχωριστή μοναχικότητα του ίδιου του ποιητή. Και κάπως έτσι, αυθόρμητα όπως συνηθίζω, αποφάσισα πως η σχέση μου με τις «ωδές στον πρίγκιπα» δεν θα τελείωνε εκεί.

Έτσι, στις 21 Ιουνίου στα Χανιά, στην υπόγεια τούρκικη κρήνη στη Σπλάτζια, θα έχω τη χαρά να παρουσιάσω τον τρίτο καρπό, το επόμενο στάδιο αυτού του work in progress. Με περισσότερα ποιήματα, περισσότερους ηχητικούς πειραματισμούς και εξαιρετικά έργα βίντεο από τη Δανάη Σύρρου.

Ανυπομονώ.